۸- آقای یوسف محمودی (۱خاطره) ۷- آقای بهرامپوری (۱ خاطره ) ۶- آقای علی اصغر هاشمی (۱ خاطره به صورت اس ام اس) ۵- آقاي حاج سلطانعلي هاشمي فر(بناء) (۱ خاطره ) ۴- سركارخانم صفورا رياحي (۱ خاطره ) ۳- آقای ابوالفضل هاشمی فر (۳خاطره) ۲- آقای م-ت حدود ۷ الی ۹ سالگی (۱ خاطره) ۱- آقای سید صدرا هاشمی (۴ خاطره) هدیه ارزشمند و نفیس به بهترین خاطره : لطفا به خاطره مورد نظر در همین قسمت رای دهید . از تمام همشهری ها و عزیزانی که خاطره ای در هر زمینه در مورد روستا دارند برای ما ارسال تا با نام خودشان در وبلاگ ثبت نماییم ۸- یوسف محمودی post@yahoo.com با سلام این جانب یوسف محمودی متولد سال 43ازروستای قره بابا(تبریز) هستم .من این وب سایت را مناسب دانستم تاخلاصه ای از خاطرات جنگ وجبهه خودم در دوران تلخ وشیرین هشت سال ایستادگی ومقاومت مردم دلاورایران رابازگو کنم. هیچ وقت نمی شود .صحنه های دلاور مردان بی سنگر را از یاد برد. بنده درسال 1362 با عشق وعلاقه در شهربانی شهر تبریز به استخدام در امدم.در ان زمان قانون این بود که پرسنل به مدت یک سال باید اموزش های لازم در هر زمینه می دیدند. بنده حدود 6 ماه از خدمتم گذشته بود.که به صورت داوطلب عازم جبهه های حق علیه باطل شدم .منطقه عملیاتی که من رفتم جزو جبهه های غرب یعنی منطقه عملیاتی بوکان (کردستان)در تیپ ایثار شهربانی بود.در ان زمان هم هوا بسیار سرد وبرف روی زمین بود.شهرستان بوکان ان زمان از نظر امنیت بسیار ضعیف بود وهرروز کومله های از خدا بی خبرحمله می کردند وتعدادی از سربازان و.. را می کشتند.یادم نمی رود یک شب مارفتیم جاده شاهین دژ پشت قبرستان بوکان در مقر شهید مصاحی برای کمین (در چند جای شهر برای حفاظت از شهر در روی تپه وجاهای دیگر سنگر هایی بود که سربازان باید شب تا صبح انجا پست می دادند تا بتوانند کنترل شهر راداشته باشند. (کمین) )خلاصه ما 7نفر بودیم .که سر کمین دار اقای عیلرضا شهید اوغلی و ته کمین دار هم من بودم .ساعت حدود 12شب پیاده حرکت کردیم و حدود ساعت 1 رسیدیم .اون شب خیلی هوا سرد بود .واز طرفی من هم خوابم می امد.اقای علیرضا شهید اوغلی هم خوابش می امد .که ایشان گفتند من در منطقه یک جرخی بزنم ببینم جایی برای خوابیدن پیدا می کنیم . چند دقیقه ای گذشته بود که امد وگفت یگ جای خواب خوبی پیدا کردم.گفتم پس توبرو بخواب بعد هم من می روم . ایشان رفتند خوابیدن وساعت های حدود 3بود که امدند ونوبت من شده بودکه بخوابم .در نزدیکی انجا یک اطاقی بود .رفتم داخل دیدم که یک نفر دیگر هم انجا خوابیده.یواشکی رفتم وکنارش خوابیدم ویواش یواش پتویی که روی او بود را به سمت خودم کشیدم وخوابیدم اوایل صبح بود که دیدم صدای لااله الا می اید. با خودم گفتم حتما دیشب هم کومل ها حمله کردند غافل ازاینکه من در غسال خانه خوابیده بودم وکسی هم که پیش من خوابیده بود .یک جسد بوده .اولش یکم ترسیده بودم .و با خود می گفتم از شب تا حالا پیش یک جسد خوابیده ام. این بود یکی از خلاصه خاطرات های من من خاطره زیاد دارم که در فرصت های بعدی حتما می نویسم در اخر هم ازدست اندکاران سایت هم تشکر می کنم 02/09/90 ۷- بهرامپوری m_bahrami@yahoo.com با عرض سلام و ارادت این خاطره بر می گردد به سالهایی که جهت امتحان نهاییی کلاس پنجم ابتدایی آماده می شدیم . هر روز صبح خیلی زود تقریبا بین ساعت 6 تا 7 صبح جهت درس خواندن به تپه های اطراف روستا و یا به صحرا می رفتیم در یکی از روزها که از درس خواندن خسته شده بودیم آقای مهندس نصرت الله هاشمی پیشنهاد داد تا کمی استراحت نماییم و چون آنوقت ها پیروزی انقلاب اسلامی و ابتدای جنگ بود بیشتر بازی ها بین پسرها تفنگ بازی و جنگ بازی بود و مهندس هم پیشنهاد تفنگ بازی را داد و ما هم به اتفاق شهید والامقام سید احمد هاشمی پذیرفتیم و بعد از حدود نیم ساعت از بازی گذشته بود که مهندس هاشمی با صدای بلند گفت سید احمد تو را پیدا کردم که سید احمد به نشانه اعتراض سرش را بالا آورد و گفت الکی نگو و در این حین بود که کلوخی به چشمان او اصابت کرد و من هم که سرم را بالا آوردم ببینم چی شده یک کلوخ هم به پیشانی من اصابت کرد و مهنس هاشمی پا به فرار گذاشت و تقریبا حدود 20 متری ما ایستاد و گفت بازی دیگر تمام مشغول درس خواندن شویم و ما هم که بر اثر حقه و ترفند مهندس هاشمی مغلوب شده بودیم پذیرفتیم و مشغول درس خواندن شدیم و آن سال هر سه نفر با معدل خوبی قبول شدیم یادش بخیر و در همین جا یاد شهید والامقام سید احمد هاشمی را گرامی می داریم . ضمنا باید به اطلاع شما برسانم که آنوقتها پسرهای هم قد خودمان هم درس می خواندند و هم در کار کشاورزی کمک پدرانشان می کردند و من یادم می آید که صبح خیلی زود و قبل از رفتن به مدرسه باید گاوها را به صحرا برده و علوفه جهت گوساله ها هم به خانه می آوردم و بعد به مدرسه می رفتم و ظهر هم که برای نهار به خانه می امدم باید به صحرا می رفتم و گاوها را آب و علف داده و برای گوساله ها هم علوفه می اوردم و بعد از نهار به مدرسه می رفتم و بعد از ظهر هم که از مدرسه تعطیل می شدم دوباره باید به صحرا می رفتم و کمک پدر تا غروب و تا جایی که چشم می دید کار می کردیم و بعد به منزل می آمدیم و شام را حدود ساعت 6 یا 7 شب خورده و می خوابیدیم و آنوقتها هنوز برق به روستای ما نیامده بود و اهالی توسط یک موتور برق از روشنایی استفاده می کردند که فقط 3 ساعت روشن بود یعنی از ساعت 7 تا 10 شب و بعد خاموش می کردند و امکاناتی که در حال حاضر در روستا وجود دارد را هم در خواب و خیال نمی دیدیم الحمدالله الان در روستا آب سالم بهداشتی – برق – تلفن – گاز و امکانات یک زندگی شهری را دارد فقط آب کشاورزی ندارد که امیدوارم با دعای مردم خوب و عنایات خداوند متعال این مشکل هم به زودی حل گردد انشاءالله . *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.* ۶- آقای علی اصغر هاشمی به صورت پیام کوتاه این خاطره را ارسال نمودند . این خاطره برای حدود 20 سال پیش می باشد یادش به خیر دوران جوانی یک باغی بود متعلق به حاج علی خان بهرامپوری بود این باغ واقعا درختان میوه وانگور خوبی داشت . یک روز وقتی برای چیدن زردآلو از دیوار بالا رفتم دیدم که داهوشنگ خدابیامرز که خدا رحمتش کند اونور دیوار دارد من را نگاه میکند یک مرتبه گفتم . . ا . .ا . سلام دا هوشنگ و ایشان گفت سلام و زهر مار من از در خت پریدم پایین و الفرار. و دیگر اینکه توی بحث زدن با غ های مردم هم به صورت گروهی بودیم از جمله اقا ولی ...هاشمی کمال ذالفقاری علی رضافدوی و خیلی های دیگر یک روز همه را جمع کردم و زدیدیم به باغ خودمان یادش بخیر اقا ولی الله هروقت می زد به جالیز و باغ دستش به کم نمی امد وانقدر می چید که بچه ها را صدا می زد بیاین کمک خلاصه این بود خاطره ای مختصر از دوران جوانی خداوند مارا مورد رحمت و بخشش خود قرار دهد انشاءالله علی اصغر هاشمی ۰۶ ۰۵ ۱۳۹۰ *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*۵-فرستنده : آقاي حاج سلطانعلي هاشمي فر (بناء) بسم رب شهدا و صديقين براي شادي روح همه شهدا خصوصا شهداي روستاي رباط سرخ (فشارود) و دو شهيد گرانقدري كه مردم روستاي رباط سرخ نبايد آنها را فراموش كنند فاتحه ای بفرستیم . كدام شهدا؟ خاطره را بخوانيد اما خاطره بر مي گردد به سال 1361 بله سالي كه روستاي رباط سرخ از نعمت برق برخوردار شد خوب به ياد دارم دو شهيد عزيز و همكارانش ساعت 9 صبح در منزل ما صبحانه خوردند و براي ناهار نيز منزل آقاي مرتضي محمدي فرزند محمد علي ميهمان بودند كه بعد از صرف ناهار عازم ماموريت خود يعني كابل كشي برق از قسمت پشت گردنه ماهور به سمت روستا شدند اين دو بزرگوار با جان و دل كار مي كردند آنها مي دانستند كه دارند چه خدمت بزرگي به مردم اين منطقه انجام مي دهند بله روزهاي سختي را اين جهادگران پشت سر گذاشته بودند و اين اولين روستا نبود كه در پروژه برق رساني فعاليت مي كردند آنها مي گفتند ما زماني كه برق رساني روستايي را انجام مي دهيم و لحظه شماري مردم را مي بينيم كه چگونه بي قراري مي كنند كه يك روز زودتر از نعمت برق برخوردار شوند سبب مي شود كه بيشتر تلاش كنيم لازم به ذكر است كه با پيگيري هايي كه اعضاي محترم شوراي اسلامي روستا (برادران سلطانعلي هاشمي فر به عنوان رئيس شورا- محمد رضا هاشمي –محمود توكلي –محمد توكلي- حسن توسلي ) انجام دادند پروژه برق رساني روستا در كمترين زمان به اتمام رسيد. خوب اما ادامه خاطره بله نزديكي هاي ظهر بود و درست زماني كه دو شهيد بزرگوار در آن گرماي طاقت فرسا درخواست آب كرده بودند و كسي كه آن روز ناظر بر كارهاي آنها بود محمود توكلي بود به گفته شاهدان ماجرا زماني كه دوبزرگوار مشغول سفت كردن كابلهاي مفتولي برق بودند و به دليل شيب گردنه ماهور از دو طرف و عدم مهار لازم يكي از تيرهاي برق سانحه دل خراشي را رقم زد و سبب شد تير برقي كه دو شهيد عزيز بر بالاي آن در حال انجام وظيفه بودند شكسته شده و دو عزيز متاسفانه با زبان تشنه به درجه شهادت نائل شوند بله شهيد محسن امجدي و شهيد نبي صالحي از جهادگردان مخلص اين مرزو بوم .خدا روحشان را شاد و با محمد و آل محمد محشورشان نمايد خاطره از طرف سلطانعلي هاشمي فر *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.* ۴- فرستنده: صفورا ریاحی ایمیل فرستنده: post@mobtakera.org خاطره ای که می خواهم بگوییم برای حدود 25سال پیش است . اولا بگوییم که من اصلیتم بچه استان گیلان هست میدانید که استان گیلان را به نام استان باران های مروارید می شناسند واین استان از نظر سرسبزی و جنگل چیزی کم ندارد و به خاطر همین سرسبزی مردمی بسیار شاد دارد.واقعا بوی شالیزارها و گیاهان سرسبز منطقه مردم منطقه و مسافران عزیز را سرحال می کند واما خاطره یادم میاید در دوره دبستان در کلاس سوم بودم وما حدود 15دانش اموز دختر و3 دانش اموز پسر بودیم شایان ذکر است که مدرسه دوشیفت بود وپسر ودختر جدا بودندولی این 3 دانش آموز چون تعدادشان کم بود در کلاس ما بودند من با خواهرم که دو قلو هستیم در یک کلاس بودیم وخیلی شیطونی می کردیم هروز با خود غذا می آوردیم پلو \"ماهی شور\" و... غذا را پشت مدرسه کناردیوار که سایه بود می خوردیم اکثر وقتها معلم ها هم می آمدند واز غذا ما استفاده می کردند ما خیلی تجملاتی بودیم مخصوصا خواهرم که شکمو هم بود یادش بخیر اون 3 تا پسرها را خیلی اذیت می کردیم مثلا وقتی والیبال بازی می کردیم توپ را در شالیزار بغل مدرسه پرت می کردیم و اون بیچاره ها هم باید کلی می گشتند تا توپ را پیدا کنند در کنار مدرسه ما یک پیش دبستانی بود ودر رو به روی مدرسه جاده املش (یکی از شهرهای لنگرود) راستی اسم روستای ما هم سرکوه است در راه رفتن به مدرسه وبرگشت به خانه به همراه دوستانم چه شوقی داشتیم وچه حیف که خیلی زود تمام شد مادرم جه غذای هایی درست میکرد (یادش به خیر) ازجمله ( گوجه خورشت -باقلا خورشت (قاتوق) باقلا پخته - پنیربرشته - سیر واپیچ - بادمجان ورقه -میرزا قاسمی و... ) خیلی لذیذ ودوست داشتنی بودند یادم می اید در سر راه مدرسه بعضی وقت ها می گفتند امروز ورزوا جنگ داریم (دو گاو تنومند را به جنگ وادار می کردنند و برروی انها شرط بندی می کردنند حدود 500نفری یا بیشتر می امدنند ) ما هم می رفتیم می دیدیم در ضمن بازی هایی که ما انجام می دادیم (آپاربازی - حالا چین (تاب بازی ) و...بود این بود مختصری از خاطرات من انشاء الله یک خاطره از شیطونی هایم برایتان ارسال میکنم (ریاحی) ۲۳ ۰۴ ۱۳۹۰ سركار خانم رياحي با سلام و خدا قوت شما يكي از كاربران فعال اين وبلاگ شناخته شده ايد و انشاءالله به همين صورت ارتباط خود را با وبلاگ و مستمر ادامه دهيد خاطرات زيبا و جالبي داريد انشاءالله باز هم ازاين نوع خاطرات ارسال نماييد و ما را ازمطالب خود بي نصيب نفرمائيد ۲۳ ۰۴ ۱۳۹۰ *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.* ۳- نام فرستنده: ابوالفضل هاشمي فر : hashemihashem53@yahoo.com خاطره اي از زمانهاي خيلي دور حدود 60 الي 70 سال پيش دو نفر كه هم اكنون هر دو نفر شان در جوار رحمت الهي آرميده اند خدا روحشان را شاد و با محمد و آل محمد محشورشان نمايد . بله احمد آقا هاشمي و محمد حسين زارعي خاطره از اين قرار است كه يك روز زمستاني هنگامي كه اهالي روستا در محله هايي كه عموميت داشت جمع مي شدند و در مقابل گرماي دلچسب زمستاني به اصطلاح آفتاب مي گرفتند و با يكديگر خوشو بش مي كردند و هر كس از دري صحبت مي كرد تا اينكه رسيد به صحبت كردن رفتن صبح خيلي زود به حمام خزينه اي كه در كنار رودخانه قم رود در غرب روستا واقع شده است (البته اكنون ديگر به نظر هيچ اثري از آن حمام خزينه اي كه شايد قدمت چند صد ساله داشت نباشد ) احمد آقا كه شناگر قهاري بود خوب به صحبت هاي محمد حسين زارعي گوش مي كرد كه ايشان مي گفت من هميشه اولين نفري هستم كه صبح زود به حمام خزينه اي مي روم در اين هنگام صحبت هايي از جن و از ما بهتران نيز گفته مي شد احمد آقا نقشه اي به سرش زد و با خود فكر كرد فردا صبح زود كه روز جمعه مي باشد كاري مي كنم كه ديگر محمد حسين جرات آمدن صبح زود به حمام را نداشته باشد فرداي ان روز احمد آقا قبل از محمد حسين به حمام رسيد و در تاريكي شب نظاره گر آمدن محمد حسين بود بله محمد حسين دارد به حمام نزديك مي شود در اين موقع احمد آقا بدون درنگ و در كمترين زمان لباسهاي خود را در آورده و داخل خزينه مي شود و در گوشه اي از خزينه بدون كوچكترين حركت و صدا مي ايستد و منتظر آمدن محمد حسين به داخل آب خزينه است بهتر از بنده مي دانيد خزينه كاملا تاريك بوده . خوب ادامه خاطره محمد حسين وارد آب خزينه شد و مشغول شستوشوي خود شده و غافل از اتفاقي بسيار ترسناك كه تا جند لحظه ديگر برايش رقم زده خواهد شد. بله احمد آقا يواش داخل آب مي شود و پاي محمد حسين را در زير آب مي گيرد پيرو صحبت هاي روز قبل در مورد جن و از ما بهتران بين اهالي روستا ترس تمام وجود محمد حسين را مي گيرد و محمد حسين به هر طريقي كه شده خود را به كناره ديواره خزينه مي رساند و انقدر تلاش مي كند تا بالاخره با رهايي از دست احمد آقا بدون پوشيدن لباسهاي خود فرار كرده و در آن سرماي زمستان لخت و عريان به خانه مي رسد و داستان گرفتن پاي خود توسط جن در حمام را براي همسرش تعريف مي كند از ان روز به بعد ديگر هيچ گاه محمد حسين صبح زود به حمام نرفت تا اينكه قضيه لو رفت و احمد اقا براي دوستان خود تعريف كرده بود كه من اين بلا را بر سر محمد حسين آوردم . براي شادي روح هر دو مرحوم و تمام اسيران خاك روستاي رباط سرخ بخوانيد الفاتحه ۱۴ ۰۴ ۱۳۹۰ جناب آقای هاشمی فر از شما بخاطر ارسال این خاطره بسیار ممنونم باور کنید با خواندن این خاطره بسیاری از خاطرات روستا برایم زنده شد و نام این بزرگواران نیز زنده گردید امیدوارم بازهم اگر خاطره جالب دیگری دارید ارسال نمایید با تشکر ::::.. مدیر وبلاگ ..:::: ۱۵ ۰۴ ۱۳۹۰ به نام خدا نام فرستنده: ابوالفضل هاشمي فر ایمیل فرستنده: hashemihashem53@yahoo.com با سلام و احترام برويم سر اصل مطلب بله خاطره سال 1368 بود و مي توان گفت مثل همين روزها يعني آخر تير ماه و حتما بياد مي آوريد در آن سال قدرت مشهدي رضا خيري با داشتن تراكتور يك تاز ميدان خرمن كوبي روستا بود و مردم روستا براي خرمن كوبي مي بايست يك ماه زودتر نوبت دهي انجام دهند پدر بنده نيز يك ماه قبل ثبت نام نوبت خرمن كوبي را انجام داده بود و مثلا روز 29/4/1368 نوبت خرمن كوبي محصولات كشاورزي (گندم و جو ) براي ما بود و بياد مي آوريد 6 الي 7 كارگر نيز براي خرمن كوبي نياز بود روز موعود فرا رسيد و من و پدرم به اتفاق عموهايم و پسر عموهايم در قسمت دم برج منتظر آمدن قدرت بوديم اما يك ساعت دو ساعت گذشت و خبري از آمدن قدرت نبود پدرم گفت من با ماشين مي روم دنبال قدرت حتما تراكتور خراب شده است . بعد از نيم ساعت پدرم كه معلوم بود خيلي عصباني است بر گشت گفتيم چي شده پس قدرت كو گفت اين ... رفته براي سلطانعلي بهرامپوري خرمن كوبي .گفتيم مگر نوبت ما امروز نبوده گفت چرا گفتيم پس چرا نيامده براي ما گفت نمي دانم قدرت مي گويد هميني كه هست مي خواهيد بخواهيد نمي خواهيد هم نخواهيد پدرم گفت كاري كنم براي او بشود درس عبرت يك ساعت ديگر تراكتور بالاي سر زمين هست اين جمله را گفت و رفت بعد ازگذشت يك ساعت ديديم آقا نور ازنوجاني با تراكتور خود آمد و آمدن ايشان همانا و رو كم كردن قدرت همانا خلاصه اون سال حدود بيست مشتري قدرت پريد و سبب شد سال بعد قدرت دو ماه قبل از فرا رسيدن زمان خرمن كوبي به پدرم بگويد آقاي هاشمي فر شما اولين نفر در ليست هستيد هر موقع كه بگوييد ما اطاعت امر مي كنيم اگر خاطره مرا خوانديد از طرف من به تمام اهالي روستاي با صفاي فشارود خسته نياشيد بگوييد واقعا زحمت مي كشند و اميدوارم فرزندان آن بزرگواران در هر كجايي كه هستند سلامت باشند و پدر و مادران خود را فراموش نكنند ۳۱ ۰۴ ۱۳۹۰ جناب آقای هاشمی فر از شما بخاطر ارسال این خاطره بسیار ممنونم باور کنید با خواندن این خاطره بسیاری از خاطرات روستا برایم زنده شد و تمام تنم به خارش افتاد چون بنده از گرد خرمن كوبي بسيار بيزارم و خيلي ناراحت كننده است و البته وقتي كار خرمن كوبي تمام مي شود بسيار شيرين است مخصوصا زمانهاي قديم كه آبسالي بود و بعد از خرمن كوبي تني به رودخانه مي زديم امیدوارم بازهم اگر خاطره جالب دیگری دارید ارسال نمایید با تشکر ::::.. مدیر وبلاگ ..:::: ۰۱ ۰۵ ۱۳۹۰ به نام خدا نام فرستنده: ابوالفضل هاشمي فر ایمیل فرستنده: hashemihashem53@yahoo.com خاطره سوم يادش بخير اون روزهايي كه رودخانه قم رود كنار روستا پر از آب بود و روزهاي داغ تابستان محلي بود براي شناي بچه هاي روستا- الان كه دارم اين خاطره را برايتان مي نويسم باور كنيد آه مي كشم كجا رفت آن همه روزهاي خوش- كجا هستند آن دوستان خوب روستا ؛ روزگار با ما چه كرد . خاطره برمي گردد به حدود 22 سال پيش روزي از روزهاي تابستان بود كه خيلي ازبچه هاي روستا و حتي بچه هاي روستاي رباط مراد نيز براي شنا آمده بودند به محل هميشگي آب تني . كجا ؟ درست گفتيد زير پل شاقو اون سال سيلاب زير پل شاقورا به قدري گود گرده بود كه بچه ها از روي پل خودشان را پرت مي كردند داخل رودخانه خلاصه آن قدر به ما خوش مي گذشت كه گاهي فراموش مي كرديم بايد برويم و به كارهاي كشاورزي برسيم بله داشتم مي گفتم بچه ها مي رفتند و از روي پل داخل آب مي پريدند يكي از اين بچه ها اسماعيل هاشمي فرزند ولي الله هاشمي (خدا رحمت كند ايشان را )بودند هيچ گاه اين صحنه را فراموش نمي كنم. كدام صحنه؟ اسماعيل زماني كه روي نرده هاي پل نشسته بود تا در يك فرصت مناسب درون آب پرد اين اتفاق افتاد بله كش شورت ايشان بدون اينكه متوجه باشد به ميله هاي حفاظ پل گير كرده بود و متوجه نبود ما درون آب بوديم كه ديديم يك نفر بين زمين و آسمان براي چند لحظه معلق است اما كش شورت نتوانست وزن اسماعيل را تحمل كند ببخشيد شورت جر خورد و اسماعيل عريان درون آب افتاد حالا اسماعيل خجالت مي كشيد از آب بيرون بيايد خلاصه فكر مي كنم برادرش جواد شلوار ايشان را براي ايشان آورد و اسماعيل از اين بلاتكليفي نجات پيدا كرد ۱۷ ۰۵ ۱۳۹۰ *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.* ۲- آقای م- ت با سلام خاطره ای شیرین از دوران کودکی برایتان ارسال می کنم امیدوارم که خدا ما را ببخشد یک روز دم غروب با برو بچه ها داشتیم می رفتیم صحرا که بزنیم به باغ حاج علی آقا خان و زردآلو بخوریم همین طور که می رفتیم از دور مرحوم احمد آقا را دیدیم و یکی از بچه ها گفت حالا چکار کنیم که من گفتم شما کاریتان نباشد من خودم درستش می کنم و همین طور به راهمان ادامه دادیم تا رسیدیم به بنده خدا و من بلافاصله گفتم مشهدی احمد آقا داشتی می آمدی اوسار خر ما را ندیدی و آن خدابیامرز گفت چرا دیدم بالای درخت زردآلو تو باغ حاجی علی آقا خان است بروید و برش دارید و ما تازه فهمیدیم که ای بابا بزرگترها همه چیز را درباره ما کوچکترها می دانند و این درس خوبی برای ما شد که دیگر فکر نکنیم می توانیم سر بزرگترها را کلاه بگذاریم . از همین جا و در همین وبلاگ از همه کسانی که به باغ آنها رفتیم حلالیت می طلبیم مخصوصا از فرزندان حاجی علی آقا خان و در همین جای برای شادی روح مرحوم حاجی علی آقا خان فاتحه می فرستم و شما هم فاتحه بفرستید . آقای م-ت از جنابعالی برای ارسال این خاطره شیرین که تقریبا تمام بچه های روستا از این نوع خاطره دارند بسیار بسیار متشکرم و امیدوارم که خداوند نه تنها شما بلکه همه ما را ببخشد ..::::.. مدیر وبلاگ ..:::.. *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.* ۱-سید صدرا هاشمی ایمیل فرستنده: ketab.sadra@yahoo.com ta باسلام خدمت تمام بینندگان وخوانندگان عزیز. خاطره ای که برای شما می خواهم بازگو کنم بر می گردد به حدود 30 سال پیش درآن زمان بچه های روستا یکی از بازی هایی که می کردنند. اسمش بود ایزینه (یک لاستیک موتور ) که بایک چوب ان را به حرکت در می آوردنند. یک روز من روی تخته سنگی که جلوی درب منزل اقای قاسم بهرامپوری (قاسم قل ملی) بود نشسته بودم وایزینه دستم بود . اقاجلال ذالفقاری (پسر حاج سیدعلی) از سمت روستای نفیس .روی نیم گول علف که روی خرش بود نشسته بود.حدود 20متری من که رسید .من به ایشان گفتم آمزا (چون ایشان هم سید هستند به زبان محلی خودمان یعنی پسر عمو) خرت رم رمو نیست. اقا جلال گفت نه امزا جان خرم رم رمو نیست. من هم به گفته ایشان اعتماد کردم .وایزینه ای که دستم بود.را جلوی خر تول دادم . یک مرتبه خر رم کرد ودو دستش را به بالا برد .واقا جلال را محکم به زمین زد.الحمدالله مشکلی براش پیش نیامد.بلند شد با چوبی که دستش بودمن را بزند.چون شاهد این ماجرا حسین هاشمی بود .ایشان نگذاشت من را بزند.وحتی به اقا جلال گفت خودت مقصر هستی چون این بچه از شما پرسید. که خرت رم رمو نیست\" شما گفتی نه . چرا گفتی ؟ در همین جا از ایشان طلب حلالیت می کنم بچگی است هزار خراب کاری نیم گوال < < نخ های کلفت را به هم می بافند. به صورتی که روی خر قرار بگیرید. جهت اوردن علوفه از صحرا به خانه رم رمو << وقتی حیوانی از چیزی بترسد می گویند رم کرده. تول << اجسام گرد واستوانه ای که روی زمین به حرکت داوردید (قل) دوستان شما هم با خاطرات زیبایتان گذشته های دیگران را یاداور شوید. خاطره دوم یاد قدیما بخیر در زمانی که من یک نوجوان حدود 15 سال بیشتر نداشتم . یک روز حسین هاشمی (پسر ابوطالب) که ایشان ان زمان رعیت حاج اقا طاهر بودند. به من گفت بیا امروز به من کمک کن . حاج اقا طاهر زمینی دارد. که سر جاده قلعه محمد بیگ کنار زمین محمود حیدر اقا می باشد. اون سال چغندر کاشته شده بود. وعلف های بسیار کوچکی به اندازه قد ادم داشت البته بیشتر این علف ها شور بودند.خلاصه من از صبح تا ظهر کمک کردم و سر تمام مرزهای کرت پر علف شد. وقتی به خانه امدیم ونهار خوردیم حسین اقا خوابید. ومن هم امدم سر زمین وهرجه علف بود را به عرض جاده ریختم و جاده بسته شد. در همین موقع یک ماشین ژیان امد که نشناختم از فاصله دور او مرا دید ومن فرار کردم به داخل زمین روبه رو که راننده بیچاره ژیان هی بوق زد که من بیام و این علف ها را بردارم ولی من دیگر جرات رفتن را نکردم .دراخر این بنده خدا با عصبانیت تمام عقب رفت وبه یک باره با سرعت زیاد می خواست از روی علف ها رد شود که علف ها به زیر ماشین گیر کردند. وماشین ایست کامل کرد. ودیگر نتوانست به عقبمال خودمان بودو دران کنجید کاشته بودیم . کنجید هاخیلی بلند بودند . ومن درداخل انها قایم شذم . وجلو برود. حالا توی اون هوای گرم وسط ظهر و با زن وبچه ای که توی ماشین بودنندگیر کردنند. خلاصه با کلی تلاش و تقلا علف ها را بیرون کشید. وخیلی اذیت شد. وقتی به روستا رفت نمی دانم از کجا من را شناخته بود. رفته بود پیش حاج اقا طاهر وجریان را گفته بود. خلاصه بعدظهر حاج اقا طاهر من را دید گفت عزیزم برو چندتا خیار از جالیز بچین بیار برای عموت . من هم رفتم چندتا خیار چیدم و گذاشتم سر مرز کرت . به من گفت بیار بده دستم و من چون شستم خبردار شده بود گفتم عمو خودت بیا بردار. خلاصه عمو اون روز نتوانست من را بزند. و همین طور روزهای بعد هم می خواست هر جوری که شده من را به طرف خودش بکشاند و کتک مفصلی به من بزند. البته این را هم بگویم چون ایشان سن بالایی داشتند نمی توانستد دنبال من بکنند.خلاصه یک روز توی کرت یونجه نشسته بود وهی سر مرا گرم کرد ویواش بلند شد. و دور باغ حاج اقا محمد ذالفقاری رفت واز اونجا یک ترکه نرم درخت کند ومی خواست از پست سر من را غافل گیر کند که من به این مسله واقف شدم ورفتم از پشت سر دنبالش دیدم ترکه را در پشت سد خود قایم کرده ووقتی سر کرت رسید دید. من نیستم چون من درست پشت سر ایشان بودم البته با فاصله زیاد. به عموم گفتم دنبال کی می گردی. که این بنده خدا به دنبالم افتادولی نمی توانست من رابگیرید. خلاصه دیگر نتوانست کتک مفصل را به من بزند. حالا هرموقع بهش می گویم . ایشان میگن اخه عموت تورا میزد. من هم می گویم حیف گیرم نیاوردی . درهمین جا از راننده ژیان اگر هستند حلالیت می طلبم . {{ از طرف سید صدرا هاشمی }} از جناب آقای سید صدرا هاشمی بسیار ممنون و متشکرم که حال و هوای آن سالها را برای ما زنده کردند .::::مدیر وبلاگ :::: برادر گرامی آقای سید صدرا هاشمی : ازپیشنهاد جنابعالی بسیار ممنون هستم و در همین پست اعلام می گردد از تمام اهالی محترم رباط سرخ چه ساکن و چه غیرساکن دعوت می گردد هرخاطره شیرین و به یاد ماندنی از قدیم و حال که بسیارجذاب و دلنشین و حتی بتواند خاطره آن موقع ها را برای همشهریان زنده نماید استقبال می کنیم و آنرا برای ما بفرستید تا اولا در دید همگان قرار گیرد و خاطره ها را زنده کند و دوما به آثار و خاطره های خوب هدیه نفیس و ارزشمند تعلق می گیرد . لازم به ذکر است که این قرعه کشی هر۴ ماه یکبار انجام خواهد شد و جایزه برای شخص مورد نظر ارسال خواهد شد . تلفن و آدرس مورد نظردر قسمت فرهنگی وبلاگ موجود می باشد . ضمنا ایشان به عنوان مدیر فرهنگی وبلاگ مشغول انجام وظیفه بوده و در همه زمینه ها با وبلاگ همکاری نزدیک و به روزدارند . از آقای سید صدرا هاشمی به خاطر تلاشهای بی وقفه در هر چه بهتر شدن وبلاگ تشکر می شود . خاطره سوم نام فرستنده: صدرا هاشمی ایمیل فرستنده: ketab.sadra@yahoo.com آدرس سایت: www.sadrabook .com باسلام این خاطره برای حدود 25سال پیش است . حدود 43-44 سال پیش در خمین خانه ای ساختیم ویک بار هم ان را دوباره خراب کردیم و از نو ساختیم در زیرزمین این ساختمان یک تنور هم ساختیم . البته خیلی کم دران نان پخته شد وبیشتر برای درست کردن رب گوجه وهمچین مسائلی استفاده کردیم . یادم می اید . یک سال برای درست کردن رب . پدرم از کوره های آجر پزی . جوش کوره کنده بود . ودر داخل تنور ریخته بود . وان را روشن کرده بود . حدود 2 روز این جوش ها روشن بودند. که تقریبا داشت خاموش می شد . پدرم به من گفت بیا برویم کمک من . من هم با ایشان رفتم داخل زیرزمین . پدرم دبه نفت را برداشت وریخت روی جوش ها . به من گفت کبریت بزن . من هم سرم بردم جلو وکبریت را اتش کردم ودرداخل تنور انداختم . کنار تنور هم خیس بود . وقتی کبریت را انداختم داخل تنور . اتش یک مرتبه شعله ور شد . ومن هم پایم لیز خورد . وبه داخل تنور افتادم . پدرم سریع من را ازداخل تنور بیرون کشید . من هم دیگر چیزی متوجه نبودم . فقط من را برد .داخل اتاق اشتباها روغن و یکس به صورت من مالید . نمی دانید درد سوختگی من چند برابر شد . مادرم وبرادرم وقتی من را دیدند نشناختن . خلاصه رفتیم بیمارستان . در بیمارستان هم من از زور درد یک دور بیمارستان زدم . قسمت پذیرش گفته بود ما بدون دفترچه قبول نمی کنیم . خلاصه تا دفترچه را از خانه اوردن کلی طول کشید . وقتی رفتم پیش دکتر . دکتر سریع حدود 10تایی اب مقطر به صورت من پاشید . و یکم دردم کمتر شد. وبلافاصله با پنس پوست صورت من را کامل کند و یک پماد مالید و بست . فقط دهان و چشم هایم باز بود . حدود 20روزی طول کشید. تا کاملا به حالت اولیه درامدم . سوختگی خیلی سخت است .مخصوصا اگر روغن و یکس برایت بمالند. انشا ء لله که هیچ کس تجربه نکند. خلاصه نمی دانم چرا اثری از سوختگی روی صورتم نماند بعضی ها می گویند به خاطر و یکس بوده . خداوند روح پدر من راهم شاد نمایید . الفاتحه ۰۷ ۰۵ ۱۳۹۰ جناب آقای هاشمی با سلام و عرض ارادت خیلی جالب بود امیدوارم که مورد پسند دیگران واقع بشود با تشکر ::::مدیر وبلاگ :::: ۰۷ ۰۵ ۱۳۹۰ به نام خدا نام فرستنده: صدرا هاشمی ایمیل فرستنده: ketab.sadra@yahoo.com آدرس سایت: www.sadrabook .com با سلام یادش به خیر این خاطره برای حدود 30 سال پیش است . ما در ان زمان تابستان ها به رباط سرخ می رفتیم . پدر هم در تابستان ها معمولا 10الی 15 گوسفند خریداری می کرد. تا انها را بزرگ کنیم وبعد هم بفروشیم یک سال من گوسفندان را برای چرا توی شبدر بردم تا شبدر بخورند در همین فاصله حس بچه گی وشیطنت من شروع شد . ویک گوسفند را گرفتم وچسبیدم به غاز دمبش ( در انتها دمبه گوسفند یک برامدگی دارد. غاز دمبه) خلاصه گوسفند بیچاره فرار می کرد. ومن هم که چسبیده بودم روی شبدر سر می خوردم خلاصه خیلی سر خوردم . شبدر زیر پاهایم لیز وگوسفند هم من را می کشید. تا اینکه یک مرتبه غاز دمبه از دمبه کنده شد ودر دست من مانده بود. اول منتظر بودم که خون بیاید ولی هیچ خونی نیامد. بعد هم منتظر بودم گوسفند بمیرد. ولی همچین هم نشد. هم خیلی ترسیده بودم . وهم خیلی متعجب . خلاصه شب که گوسفندان را بردم خونه تا صبح نگران این گوسفند بودم . صبح روز بعد پدرم گوسفند را دید. واز من علت را پرسید. من هم گفتم این گوسفند سایه درخت خوابیده بود . ازجمله خر را هم انجا بسته بودم . یک مرتبه خر پایش را گذاشت روی غاز دمبه این گوسفند وقتی گوسفند بلند شد. غاز دمبش کند . خلاصه پدرم توی فکر رفت ولی متوجه مساله نشد. دمبه گوسفند را کمی پودر مخصوص زد وبا یک پارچه ان را بست . چند مدتی طول کشید تا خوب شد. ولی گوسفند دیگر غاز دمبه نداشت . تازه این را هم بگویم گوسفند بیچاره هنوز از اذیت من رها نشده بود . چون من وقتی انها را به صحرا می بردم . این گوسفند را می گرفتم . می اوردم پیش خودم دستمال را باز می کردم ودمبه این زبان بسته که کرم گذاشته بود . با یک چوله (چوب بسیار کوچک) می کردم توی سوراخ این کرم ها . عکس این گوسفند با پارچه بسته شده را هنوز دارم انشاءالله عکس را در کنار این خاطره می گذارم . خداوندا اگر انسان بود می شد رضایت گرفت . حالا من چطور از اون گوسفند زبان بسته که سالهای سال است رفته می توانم رضایت بگیرم ؟ خدایا خودت ببخش ۱۳ ۰۵ ۱۳۹۰

بازگشت شهید حسین یوسفی به زمین(لطفا کلیک نمایید)